-'๑'- ..-3-..ส ลึ ง..-3-.. -'๑'-

.........

...............

.
.......................

 

 

 

 

           00oOO นับจากวันที่สอบเสร็จ ..ก็ยังไม่ได้กลับบ้านทันทีทันใด เพราะต้องจดเก็บของมากมายใส่ลังให้เรียบร้อย

 

   ช่วง ที่ ดี ที่ สุด

 

เมื่อไร..ตอนไหน..และวันไหน

 

ที่ฉันจะหลุดพ้นบ่วงกรรม จากผู้ชายคนนึงได้สักที

นายเคยรู้บ้างไหม ว่าบางเหตุผล หรือบางอย่างมันก็บีบบังคับกดดันเราให้ไร้ซึ่งทางเลือก

ทุกวันนี้ยังต้องเจอเค้าคนนั้น ต้องคุยต้องไปไหนมาไหนด้วยบ้างบางที ทั้งๆที่ไม่อยากไป

ไม่น่าไปให้คำสัญญา อะไรพล่อยๆ แล้วเมื่อไรคนคนนั้นจะมีใครสักคนของเค้าไป ..แล้วก็ปล่อยเราไป

ฉันเบื่อมากเลย เหนื่อย ท้อแท้ และขี้เกียจที่จะอธิบายสิ่งต่างๆให้ผู้คนฟัง ว่าฉันกะเค้าไม่ได้รักกัน ทุกอย่างที่ทำก็แค่สร้างภาพ

มันจบไปนานแล้ว..ความผูกพันและการเป็นเพื่อนกัน ช่วยเหลือกัน ก็คงจะดีที่สุด ที่จะไม่เสียดายเวลาที่เคยผ่านมาด้วยกัน

แต่คนอื่นๆ ไม่รู้แน่นอน ..ฉันอึดอัดจนต้องขอระบายทีเหอะ   โลกแห่งความจริงช่างโหดร้าย

ถ้าฉันเลือกที่จะไป เลือกที่จะไม่สนใจ เลือกที่จะตัดขาดอย่างสิ้นเชิง..เค้าคนนั้นคงไม่เหลืออะไร และไร้ซึ่งชีวิต

ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเกิดอะไร หรือ มีอะไรแย่ๆหรอกนะ เพราะลองทำแล้ว

แต่เค้าถึงขั้นจะโดน รีไทน์เชียวนะ เค้าดื่มเหล้าเมามายและ ใช้ของมีคมเล่นกับชีวิตมนุดจิงๆนะ

 

เค้าบอกว่า ไม่รักกันก็ได้   ไม่ต้องสนใจก็ได้ แต่ ห้ามไปไหน จนกว่าเค้าจะเรียนจบ  ห้ามเดินออกจากชีวิตเค้าไปจนกว่าจะเรียนจบ

 

ตกลงฉันต้องทำเพื่อเค้าใช่มั๊ย แล้วตัวฉันล่ะ  ใครเข้ามาจีบ ก็หนึไปหมดแล้ว แม้แต่เพื่อนชายที่สนิท ไว้ใจได้ก็กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันไปแล้ว

 

มันเกิดอะไรขึ้นกับคนอย่างชั้น  นายโหดเหี้ยมมาก ถึงฉันจะมีชีวิตในแบบของฉัน แต่ฉันก็ต้องมีเงื่อนไขกับนายเพื่อไม่ให้นายจากโลกนี้ไปก่อนเรียนจบงั้นหรอ

 

เป็นมุกที่ต๊องสิ้นดี  

เบื่อจิง  ที่ต้องมานั่งแพ็คกระเป๋าไปหัวหิน ไม่ได้บังคับ แต่ก็เหมือนไฟท์บังคับ เด๋วเป็นคนชายขอบไป

การรับน้องยังไม่หมดไปอีกหรอ สำหรับ ชีวิตปีสอง เหอๆ  ก็ใกล้สอบแล้วนี่นา

ชีวิต ยังมิเคลื่อยย้านสมองไปสู้ที่สูงข้นเลย กลัวน้ำท่วมจนหายใจไม่ออกจิงๆ

 

....ปีใหม่ คนเดินทางเยอะกันเหลือเกิน ...วุ่นวายอยู่นะ

คนคนนึง หรืออีกหลายคน  ทำไมจิตใจมันถึงเปลี่ยนแปร เรรวนจ๊าง  ตามไม่ทันเลย

เออ ... เคยจำไว้บ้างรึเปล่า ว่าใครที่ไม่เห็นคุณค่าเรา ก็อย่าไปสนใจมันเช่นกัน

แต่ความรู้สึกแบบนี้มันเป็นแค่ช่วงเวลา  เกลียดตัวเองจิงๆ

คนบางคน อาจไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เราคิดมันสำคัญหรอก  เค้าคงคิดว่ามันคือสิ่งที่ผ่านมา และจะผ่านไปก็เท่านั้น

 

การที่เป็นคนคิดมากมันผิดไหม ในเมื่อมันมีสิ่งที่ทำให้ต้องคิด

มนุษย์ เรา  คงทนไม่ได้หรอก  กับการที่ต้องสูญเสีย คนที่เรารักไป

มนุษย์ คงทนไม่ได้ และ รับไม่ไหวหรอก กับการที่เห็นความรู้สึกดีดี กำลัง ล่องลอยหายไปต่อหน้าต่อตา

และมัน ก็เป็น แบบนั้น ซะด้วยซิ ในวงจร ของมนุษย์  เฮ้อ ... ทนได้ทุกทีแหละว๊า

เหฯบเอาการเหมือนกัน ทั้งๆที่ไม่อยากให้มันเกิด   เค้าบอกว่า คนเรา หดหู่ อมทุกข์มากมันไม่ดี สารในตัวจะหลั่ง ทำให้แก่เร็ว หน้าโทรม สมองฝ่อ

กลัวซิ ..ไม่อยากรู้สึก  แต่ชีวิต มันไม่ได้เพอเฟคท์เลย  แม้แต่ เรื่องราวดีดี มันก็เข้ามาแค่เพื่อจะผ่านมาทำให้เรารู้สึกดี แล้ว เจ็บและจากไป  ..มันไม่ใช่ความรักหรอกนะ

แต่มันคือทุกเรื่องราวในชีวิตต่างหาก  ..วันนี้มาเศร้าว่ะ   แต่ดีที่ได้ระบาย

ไม่งั้นคงอกแตกตาย  .... ต้องไปชะอำแล้วซินะพรุ่งนี้ ...

ขอเอาความเศร้า ไปลอยทะเลละกัน

สู้ๆ ...... ทุกอย่างมันก็แค่ภาพลวงตา

 

เมื่อคืน  มีคนเมาเหมือน...มาก  แม่ง เมาแล้วโวยวายชิ๊พหาย มาหนักภาระที่ตู  ต้องพยุงไปส่ง แล้วยังมาด่าอีกเว้ยย

ตอนเช้า ..ปรอยฝน ตื่น เจ็ดครึ่ง  ตั้งใจจะไปฟัง การบรรยายเรื่องสิทธิมนุษยชน แต่เช้า ให้ทันเก้าโมงที่โรงแรมเอเชีย

ตอนแรกกะไปบ่ายๆ  ..แต่คุยกะพี่เอ้ นิติกุลไว้ ว่า ต้องไปให้ได้ มาโผล่หน้าให้เห็นหน่อย  เลย ฮึดๆๆๆ  โทรบอกไอ้โอ๊ต ให้รีบ

ฝืนสังขาร ไปกันเลยดีก่า   มีปอนด์ นักรัฐศาสตร์เพื่อนซี้ขี้บ่นไปด้วย  ส่วนจอย ตื่นไม่ทัน นั่งรถตามมาทีหลัง

ไอ้พวกเราก็ไม่รู้ว่า ร.ร.เอเชียอยู่จุดไหน โทรหา พี่เจ๊อ้อนคนสวย   ...เฮ้ยย พี่อ้อน โรงแรมเอเชียอยู่ตรงไหนพี่

พี่อ้อน .: เฮ้ยย  พวกแกจะไปทำไม ..มันไม่มีงานให้ทำไม่มีงานๆ เค้ามีตอนบ่ายที่สวนลุมลูก

โอ๊ต: อ่าว ล๋อครับ  เนี่ย  พวกผมออกมาแล้วแต่เช้าเนี่ย 

พี่อ้อน: Hey คอนเสิตก็มีนะ ตอนเย็นๆ มานี่ๆ บ่ายสองเจอกันนะที่สวนลุม

โอ๊ ปรอยฝน ปอนด์ จอย:  แหง่ว  .....งั้นเราเอาไงดีวะ  เออๆ ไปเจเจ หรือ  วังหลังดี  เอ๊อ โทรชวนพี่ตี๋ กะพี่เจ๊ตุ๊กตาด้วย

หลังจากกดโทรไปหาพี่ตี๋   "  เออ   เว้ยยยย เดี๋ยวพี่เสร็จธุระ แปป  เด๋วโทรหา จะตามไป

 

สุดท้าย นู่ปอนด์ ที่ตั้งใจมาฟังอ.เสน่ห์ จามริก อ.รัฐศาสตร์ก็ต้องแห้ว เพราะงานที่โรงแรมมี จริงงงงง โอ้วพระเจ้า

แต่เราไปเดินวังหลังกัน นั่งเรือเล่นกัน เดิน ศาลาแดง  จนกระทั่งเพื่อมาสวนลุม     อดคับอด    อด ฟังวิชาการ

 

บุญพวกเราต้องมาเจออะไรแบบ  กิ๊บ  ก่อบ ๆ   มานั่งเล่น เดินเล่น กิน นอน คุย กัน ดูคอนเสิต ที่สวนลุมกับ

พวกพี่ๆอารมณ์ดี ซะจน ค่ำ  ได้อะไรมาเยอะเหมือนกัน อิอิ   ทั้งหนังสือแจกฟรี  วาดรูประบายสี เหอะๆ  ข้าว  ส้มตำ

ถ่ายรูปเล่น หลีหนุ่ม หลีสาว  หลีเด็กม.ปลาย  คริๆ   จนกระทั่ง เล่นมุกเสี่ยวตามสไตน์ พี่อ้อนและพี่ตี๋

ดีใจมากที่ได้เห็น ท่านผู้ว่าอภิรักษ์ หล่อเล็ก ตัวเป็นๆ  มาเปิดงาน  เล็กๆแบบอบอุ่น

จอยกรี๊ดดดใหญ่  อยากถ่ายรูปคู่กะผู้ว่าสุดหล่อ   (ต้องเตือนสติมัน ว่านั่น ผู้ว่า  เค้าเล่นการเมือง ..ไม่ใช่ดารา นักร้อง)

ฮ่า  ๆ    เลยต้องอดถ่ายคู่   .....เลยไปเดินสวนลุมไน๊บาซาร์กันต่อ  สักพัก ก็ มาโรบินสัน ขึ้นรถตู้กลับ ปิ่นเกล้า  โก ทู ม.ศิลปากร

สนุกดีนะวันนี้  แอบ ผิดแผน  พลาดวิชาการไป   แต่ก็ ฮาดี  หนุกหนานเหมือนเดิม  ... ขึ้นรถได้ไม่ทันไร  น้องแม๊ค ก็บอกว่า เอ้า ผมมาแล้ว พวกพี่กลับไม

แป่ว ...น้องเอ๊ย มาตอนงานเลิก  ..มาไมวะ

........ใกล้สอบแล้วงานเยอะมาก  โชดีที่ไม่ได้ไปค่าย เพราะจะได้มีเวลาอ่าน ทำงาน เที่ยวเล็กน้อย  ดินจะได้ไม่พอกหางหมู  สนุกๆ

รักชีวิต ช่วงนี้จัง  อะไรก็ แฮปปี้ดีจัง  ...เออ สงสัยอยู่ว่า เจ๊พี่ตุ๊กตาน่ารัก ไมต้องว่าเป็นเด็กแนว ...แนวไหนหว่า  เหอๆ

                            นอนดึก มากก็โทรม ต้องนอนแล้วน๊า    ปรอยฝนโปรยฝันในวันวาน  ...คร่อกฟี้ๆๆๆ

 

เคยมั๊ย

ที่..คุณต้องเดินคนเดียว...เหลียวหาใคร

ก็ไม่มีสักน..ที่จะมาเคียงข้างคุณ

.....เออ...เข้าใจแล้ว

ว่า .. . . เกิดมาคนเดียว ก็ต้องตายคนเดียว เดินคนเดียว อยู่คนเดียว ไม่มีใครเข้าใจ

คงไม่แปลก .....

สอบเสร็จ  ..เหนื่อย ท้อ..เล่นแต่เกมส์ ไม่มีไรทำ

ชวนใครไปไน ก็ยากเย็น...เซ็งสุดยิด